De RFiD-chip wordt van alle kanten belicht in het artikel van Richard de Boer. Zo begint de schrijver met de uitleg van de RFID chip en wat de voor en nadelen zouden kunnen zijn, dit doet hij aan de hand van een voorbeeld. De OV chipkaart is een universeel vervoersbewijs dat gebruikt word in de bus, tram, metro en trein. Geen geklooi met verschillende kaartjes meer maar gewoon zo’n OV chipkaart. Er zit natuurlijk ook een nadeel aan de chipkaart, want het is namelijk mogelijk om persoonlijke gegevens te vergaren als je een beetje weet hoe zo’n ding kan hacken. Het College Bescherming Persoonsgegevens is hier tegen gaan protesteren zonder resultaat. Toen dit in de gevangenis werd geïntroduceerd werd er opeens minder geklaagd, want gevangenen hebben natuurlijk geen privacy nodig, hé?

Vervolgens gaat de Boer verder met de technische aspecten van de chip. Hoe het werkt en wat voor soorten RFID-chips er zijn en dergelijke. Al gauw wordt er gesproken over de toepassingen die de RFID-chip bied en wat er zou kunnen gebeuren volgens kenners. Die denken dat de fysieke omgeving een soort van tastbare interface wordt waarbij de RFID chip de lijm is voor de samenhang. De Electronic Product Code is de meest geaccepteerde RFID-standaard in de wereld, alhoewel we nog lang niet klaar zijn voor massale RFID integratie in producten. Dit kunstje kost rete veel geld en is zeker niet de meest efficiënte technologie voor elk doel.

Na een aantal voorbeelden van het gebruik en de toekomst van de chip, gaat de Boer verder over privacy. Dat het makkelijk zou zijn om een profiel aan te kunnen maken van personen die zo’n chip bij zich hebben. Je heb alleen wat chips en RFID-readers nodig en hupsakee je heb zo een profieltje van iemand te pakken. Een kledingfabrikant genaamd Benetton had zo’n gevalletje van onverantwoord RFID-chips gebruiken, alleen omdat ze de logistiek wilden stroomlijnen, het moet niet gekker worden! Na een grote publiekscampagne zag Benetton af van de RFID-chips, je moet natuurlijk wel een imago omhoog houden.

Het schijnt dus een ‘piece of cake’ te zijn om die RFID-chips te hacken. Dit geeft de hackers dus een mogelijkheid om persoonlijke informatie vrij te geven van de gehackte persoon. Desondanks al die enge verhalen over privacy schending en hackers gaat de samenleving de OV chipkaart klakkeloos accepteren. Uit onderzoeken bleken zelfs dat een erg groot deel van de mensen niet eens weten wat en RFID-chip is. Volgens Schermer bestaat er geen privacy meer in twintig jaar, omdat het gedrag van technologie de acceptatie steeds makkelijker doet opschuiven.

De kwetsbaarheden van de RFID-chips zijn nog helemaal niet ik kaart gebracht meld Irma Van Der Ploeg. Een Europees onderzoeksproject Safeguards in a World of Ambient Intelligence (SWAMI) heeft al enkele kwetsbaarheden en bedreigingen van de RFID-chips nar buiten gebracht.
1) De toenemende complexiteit van computersystemen vereist steeds hogere kennisniveau‘s en veiligheidsmechanismes.
2) Een gebrek aan transparantie in een wereld van onzichtbare connectiviteit zorgt voor gevoelens van onzekerheid en wantrouwen onder burgers.
3) Er ontstaat een groeiende digitale kloof tussen geprivilegieerde burgers die meegaan met nieuwe technologische ontwikkelingen en burgers die dat niet kunnen of niet willen.

Zo zie je maar hoe een goed idee grote gevaren met zich mee brengt. Of we eraan kunnen ontsnappen is nog maar de vraag. Filosoof Cecile Crutzen ziet een uitweg. Het kunnen afsluiten en selectief deelnemen om zo lang houdbare data sporen te vermijden. “Het recht om je volledig uit het publieke leven terug te trekken in het privédomein.”

Wat wordt het? Een geweldige uitvinding om ons leven makkelijker te maken? of wordt dit een schending van de privacy? We zullen maar af moeten wachten. De OV-chipkaart zal een goede bodem leggen voor deze vragen, laten we afwachten wat er gebeurd.

Mario Elgazzar

Het college van Richard de Boer ging over hoe nieuwe media en technologieën onze privacy kunnen schenden. Veel mensen zijn zich niet bewust van de informatie die zij achterlaten op het internet. Denk bijvoorbeeld aan profielpagina’s waar men foto’s en persoonlijke informatie plaatsen. Werkgevers kunnen deze profielpagina’s bijvoorbeeld gebruiken om informatie van werknemers of sollicitanten te vinden. Dit kan nadelig werken voor de werknemer of sollicitant als daar voor het bedrijf ongepaste foto’s of informatie opstaat. Ook technologieën als RIFD kunnen onze privacy schenden. Deze chips kunnen informatie van de drager versturen en opslaan in een database. Dit meestal zonder medeweten van de gebruiker/drager van de chip. Deze technologie wordt al toegepast in bijvoorbeeld de OV-Chipkaart.

Het college was inhoudelijk erg interessant. Sommige gegevens waren mij persoonlijk al bekend zoals het gebruik van RIFD in de OV-Chipkaart en de misbruik van gegevens van personen op internet via bijvoorbeeld profielpagina’s. Maar Richard de Boer vertelde ook over het grootschalig aftappen van telefoons in Nederland. Persoonlijk vond ik dit vrij verontrustend.  Betekend dit dat een groot deel van Nederland onder verdenking staat? Lijkt mij sterk. Waarom wordt er zoveel afgetapt en wat gebeurt er met deze gegevens? Ik ben ook benieuwt wie er allemaal toegang heeft tot deze informatie en wie deze beheert en controleert. Ik vond het wel jammer dat daar niet meer aandacht aan werd besteed. Ik miste ook zijn subjectiviteit betreft de materie in het college. Ik ben namelijk benieuwt wat hij als media professional vind van het feit dat er steeds meer gecontroleerd wordt door de overheid.

Jonathan Davids

Tijdens de werkgroep hebben we een aantal presentaties gehouden, groepjes van vier of vijf mensen presenteerde hun gekozen discours. Evan en Theo mochten een IQ test doen omdat het gekozen discours “blonde vrouwen zijn dom” dan mogelijk gebroken kon worden. Eva wist alle vragen te beantwoorden en dus klopte deze voor oordeling niet. Theo gaf aan het eind van de college een aantal vragen over verschillende discourses. Dit zorgde voor inspiratie en duidelijkheid over waar je nou precies moest aan denken bij een discours en essay.

Even later begon er een discussie over mens en techniek. Want hoe ontstaat onze ontwikkeling nou? We maken dagelijks gebruik van techniek om zo nieuwe technieken te creëren. Bijvoorbeeld: techniek heeft onderlinge concurrentie wat ook voor ontwikkeling zorgt. De mens daarentegen begon hiermee en dus zou je kunnen concluderen dat onze techniek zo wij die kennen is ontstaan door ons. Zo zijn er tallozen manieren om hierover tot een conclusie te komen.

Robin van Vuure

Het artikel van Chris Anderson gaat over de online winkels die een goed effect kunnen hebben op bepaalde dingen. Als voorbeeld gebruikte hij het boek van Joe Simpson. Het boek dat Simpson geschreven heeft ging over berg beklimmen, het kreeg goede recensies maar het boek werd geen succes. Een aantal jaar later gaf Jon Krakauer een soortgelijke boek uit maar dit bleek wel een succes te zijn. Iedereen die het boek kocht of wou kopen werden op Amazon aanbevolen om het boek van Simpson aan te schaffen. Al gauw werd er een stijging gemeten in Simpson’s verkopen en reacties. Uiteindelijk werd het boek van Simpson bijna twee keer zoveel verkocht als het boek van Krakauer.

Webwinkels kunnen dus iets onverwachts vertonen, de kansen van uitblinken vergroten en misschien wel geld opleveren. Dit heeft niet alleen voordeel op te leveren in winst, maar het kan kosten aanzienlijk drukken. Boeken hoeven niet meer op de schappen te staan, dus geen distributiekosten. De mensen kunnen het nu gewoon lekker thuis achter de computer kopen, hiermee heb je al redelijk wat ‘middle man’ mensen uit het plaatje gewerkt. Als het boek een succes wordt op het net wordt het ook sneller verspreid, het nadeel daarvan is dat het ook redelijk snel dood ligt.

Het sexy voordeel van web 2.0 is dat het verspreiden van trends behoorlijk snel is, en het aanbevelen van andere producten is zo gepiept. Hiermee zorg je dus dat mensen nieuwe dingen ontdekken die misschien hun behoeftes of wensen beter waarmaken dan het product waar naar werd gezocht. Je ziet het goed op youtube, daar krijg je constant videootjes gesuggereerd, alsof je pap bij een baby naar binnen giet. Veelal kom ik vaak leukere dingen tegen als ik de suggesties af ga op youtube.

Anderson omschrijft in zijn artikel behoorlijk veel situaties en geeft een tal aan voorbeelden. Anderson is positief over The Long Tail en ik zie wel waarom dat zo is.

Mario Elgazzar

Het werkcollege gaf ook aandacht aan de term “free”. In een economie waar veel in overvloed wordt aangeboden kom producten of diensten die gratis worden aangeboden steeds vaker voor. Het internet bied ook veel gratis opslag, download en upload ruimtes aan. Wat het starten van een onderneming aantrekkelijker maakt en dus ook veel vaker voorkomt. Zoals ik al eerder vertelde over Google zij maken gebruik van deze veranderingen en passen hun systeem hierop aan. Zij bieden een gratis zoekmachine aan en vervolgens maken ze doormiddel van adverteerders winst. Want de consument is behoorlijk aanwezig bij Google.

Deze opdracht tijdens het werkcollege had verband met het artikel van Anderson over de toekomst van diensten en hoe gratis aanbod steeds populairder zal worden. Dat Chris dit allemaal prima vind, geef ik hem groot gelijk in. Vanuit de consument geeft het een verstandiger keuze om iets te kopen ja of nee omdat dit eerst getest kan worden. Dit geld niet alleen voor zogenaamde “samples” maar ook voor producten waar je voor lange duur iets aan hebt. Zo kan er dus een behoefte naar het product ontstaan. Dat zorgt vervolgens voor succes, als deze groot genoeg is. Het zal zeker een rol spelen in de toekomst! maar of dit voor iedereen zal gelden? Dat denk ik niet.

Robin van Vuure

Zoals de technologie veranderd, veranderd de samenleving, zoals de samenleving veranderd, veranderden onze cultuur en waarden. Ik vind het naïef en conservatief om zo standvastig te zijn over die cultuur en waarden waar hij het over heeft. Zoals je technologie niet kan stoppen denk ik ook niet dat je kan stoppen dat cultuur zich blijft (her)vormen. Wij hebben een andere cultuur en waarden dan 1000 jaar geleden. En over 1000 jaar zal de mensheid niet dezelfde cultuur en waarden hebben als nu.

“So is the future iAmplify or MySpace? Is it YouTube or Joost? Wikipedia or Citizendium? The question is ideological rather than technological—and the answer is largely up to us. We can—and must—resist the siren song of the noble amateur and use Web 2.0 to put trust in our experts again.”

De amateur of de expert. Er is genoeg plek op internet voor beiden. Het mooie van internet is dat het een vrije wereld is. Laat mensen zelf kiezen wie zij raad zullen plegen of welke websites zij bezoeken. Om als voorbeeld te nemen, als ik een tv wil kopen luister ik dan naar de “expert”, de verkoper? Of ga ik liever mijn buurman raadplegen die deze tv al heeft gekocht en een eerlijke en subjectieve mening kan geven? Misschien naar allebei.

“Sure, the Guardian Unlimited has  anonymous message boards littered with uninformed, unregulated, reader-generated opinions. But unlike many online editions, where readers’ blogs and paid advertisements are indistinguishable from actual articles, on the Guardian Unlimited, the division between professional reportage and amateur opinion is clearly delineated.”

Wat Andrew Keen eigenlijk probeert te zeggen is: Jullie mening telt niet. Jullie zijn dom. Gewoon lezen en geloven wat er staat.

“Uninformed opinions”? De lezers hebben toch net het stuk gelezen dat geschreven is door de alles wetende expert. Zij geven hun mening op een stuk dat geschreven is door een journalist. Dan ben je toch informed? Waarom is Keen zo tegen het plaatsen van de mening van de lezers. Het is informatief om te weten hoe de rest van de samenleving denkt over een bepaalde onderwerp of gebeurtenis. Je wilt toch weten in wat voor (directe) wereld je leeft. Wie zijn die mensen om je heen.

Jonathan Davids

Piraten! Nee, niet van die Somalische piraten, maar van die mensen die op een andere wijze denken en discoursen in de samenleving willen veranderen. Dat zijn de mensen die Matt Mason heeft omschreven in zijn boek. De punkkapitalisten rekken de grenzen van het systeem op, legaal of illegaal. Ze hebben goede bedoelingen en vangen ook de slechte dingen van het systeem op. Op deze manier worden discoursen ontkracht wat dus over het algemeen beter is voor de samenleving.

Johann Gottlieb Fichte is een van de eerste piraten op dit gebied maakte tussen 1762 en 1814 bepaalde uitspraken die de mensen deed shockeren. Dingen als: “God bestaat niet” en “De werkelijkheid is slechts een idee.” Fichte was een kerel uit het Duitse idealisme. Het Duits idealisme staat voor subjectiviteit en de uniekheid van de mens. De mens is vrij, uniek en zijn eigen god. Dit gedachtegoed biedt weerstand tegen het determinisme en de empirie, wat dus de bakermat vormt van het modernisme.

Marx en Engels waren tegen het gedachtegoed waar Fichte zich aanklampte. “Waarom zijn er zo veel mensen die onder erbarmelijke toestanden leven als de werkelijkheid slechts een idee is?” Marx en Engels maken hiermee een goed punt en vinden dat het niet met idealisme te maken heeft maar met de materiële werkelijkheid. In de Avantgarde werden meer van deze tegenstellingen nader bekeken. Als voorbeeld wordt er Duchamp’s Fountain kunstwerk genomen in het college. “Een urinoir met een handtekening zal toch zeker geen kunst zijn? Of juist wel?”

De situationisten zijn een groep mensen die grote publieke happenings organiseerde waarbij de discoursen onder de aandacht gebracht werden. Zo werden er meer mensen bewuster van het discours. Zo kan piraterij verdeeld worden, in onbewust of bewuste piraterij. Met bewuste piraterij wordt er bedoelt dat mensen bewust meedoen aan acties en als dat onbewust gebeurd dan is dat passief. In het hoorcollege hebben wij wat voorbeelden gezien van Mark Bijl, Jonas Staal en Banksy. Dit waren voorbeelden van bewuste piraterij.

Piraten bewust of onbewust zijn bezig met het ontkrachten van een discours en om die boodschap door te geven aan de maatschappij, oftewel “The system”
Legaal of niet piraten zullen er altijd voor zorgen dat er rum is.

Mario Elgazzar

Om maar alvast een aantal voorbeelden te geven, hier zaten we aan te denken als mogelijke “sexy” Discours:

• Studenten feesten alleen maar.
• Roze en sjaaltjes bij mannen zijn voor homo’s.
• UGGS voor mannen kunnen niet.
• Mannen denken maar aan 1 ding.

“Studenten feesten alleen maar” Besloten we te ontmaskeren. Ik zelf vond het ook wel interessant om nader te bekijken, ik ken genoeg studenten die nooit of heel af en toe buitenhuis stappen. Al zijn studentenverenigingen zoals ASVL wel overspoeld met alcoholisten naar mijn mening en dus kan ik begrijpen waar dit soort uitspraken vandaan komen. Onze beschrijving ging als volgt:

• “Bij veel mensen bestaat het beeld dat studenten veelste weinig tijd aan hun studie besteden. Zij zouden dan teveel feesten wat een negatieve invloed zou hebben op hun studie. Hierdoor lijkt het erop dat studeren makkelijk is en er alleen maar een beetje gefeest wordt.”

Met behulp van de trendpiramide splitsen we de discours op in drie stukken, micro, mens en macro. Dat ging als volgt:

• Micro
• -       Geen vroege afspraken maken met studenten
• Mens
• Macro
• – Doordat veel studenten langer over hun studie doen kost het de overheid meer geld
• – Belasting betalers betalen onnodig geld voor de studie

Hier waren we dus al iets te druk bezig met het discussiëren over wat nou daadwerkelijk een discours is. Zo hebben we niet alles ingevuld maar zijn we wel tot verschillende acties gekomen:

• Dag meelopen met studenten.
• Dagje ruilen (ouders en studenten)
• Opnemen in de klas

Dat het hier om een discours ging was ik vrij zeker van, al was het verstandiger geweest om langer met de trendpiramide bezig te zijn. Om vervolgens alle spelers van deze mogelijke discours nader te bekijken. Ik wist niet zeker of de opdracht nou geheel in verband stond met het boek van Matt Mason en zijn Punkers. Want om eerlijk te zijn wist ik niet dat punkers mogelijk heel veel positieve veranderingen in de wereld tot stand wisten te brengen. Het beeld wat ik over Punkers had was waarschijnlijk dus ook een discours.

Robin van Vuure

Dit hoorcollege ging over de eind opdracht die wij moeten inleveren aan het eind van blok twee. Het essay die wij zullen opleveren zal een discours zijn een daarbij mogen drie goedgekeurde bronnen gebruikt worden. Het essay moet rond de twaalfhonderd woorden hebben en het onderwerp is een discours in het medialandschap. De definitie van een essay die wij in het hoorcollege gekregen hebben is als volgt

Een beschouwend artikel waarin de schrijver op een wetenschappelijk verantwoorde wijze een persoonlijke visie geeft op een hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.

Theo heeft ons erna verteld wat de “correcte” manier van bronvermelding is aangezien Theo het niet eens is met de manier waarop de HvA en UvA dat doen.
Vervolgens is er uitgelegd wat de structuur en inhoud van het essay is, en heeft Theo ons uitgelegd en laten zien hoe een essay in elkaar zit.

Met een paar handige trucjes liet Theo zien hoe wij op de inhoud zouden kunnen komen, dit kan door middel van DESTEP nadat er gebrainstormt is. Vervolgens worden de uitkomsten even in een trend-piramide gezet om het geheel een duidelijker beeld te geven en om zo beter te kunnen specificeren wat men zou kunnen gebruiken voor het essay.

Aan de hand van een voorbeeld liet Theo ons zien hoe een essay er precies uitzag als men deze ontleed.
Men begint met een kop en lead, om de lezers nieuwsgierig te maken.
In de opening wordt er meer op het onderwerp in gegaan en wordt tevens ook een voorbeeld of verwijzing gebruikt.
Daarna wordt er in de body de definities en argumenten gezet met de desbetreffende bronnen.
En tot slot wordt er ook een conclusie gemaakt om het geheel af te ronden.

Werkgroep

Deze werkgroep vond ik erg interessant omdat ik verbaasd was met de content die wij te zien kregen. Het ging namelijk over sociale psychologie. Voordat wij onze grijze massa aan het werk gingen zetten werd er ons nog even attent gemaakt op de sancties die er volgen als het huiswerk niet gemaakt wordt. Ik doe het lekker wel ha! Maar voordat dit gedaan werd moesten wij een liedje zingen voor Jimmy en Sebastian want die waren jarig! Nadat Eva en Theo ons bedaard hadden gingen we verder met de les.

Na de chocolaatjes van Jimmy en Sebastian, waren onze hersentjes opgeladen en klaar om te kijken wat Eva en Theo voor ons in petto hadden. Er werd ons eerst uitgelegd wat (media)psychologie nou precies was een daarna kregen wij de opdracht om drie filmpjes te analyseren over hetzelfde onderwerp.

Eerst kregen wij het Milgram’s Obedience to Authority experiment te zien ( http://www.youtube.com/watch?v=BcvSNg0HZwk ) Dit experiment test de morele grens van een individu om zo erachter te komen hoe ver iemand gedreven kan worden door authoriteit.

Daar uit moesten wij het volgende opschrijven:

• opzet experiment
• boodschap
• medium
• ontvanger
• effecten:
• fysiek
• cognitief
• affectief
• gedrag

Daarna hebben wij een Asch conformity experiment gezien, ( http://www.youtube.com/watch?v=iRh5qy09nNw ) waarbij de groepsdynamica ervoor zorgt dat er geen individu meer is. Iedereen doet het zelfde. Ook daaruit moesten wij de bovenstaande punten uitwerken.

En de cirkel is niet rond zonder een experiment in de gevangenis. De Stanford Prison experiment is een test waarbij een deel van de studenten in cipier uniformen rond lopen en het ander deel in gevangenis kledij. Deze test laat zien wat de proefpersonen doen met anderen als zij een autoritaire functie aannemen.

Vervolgens hebben we de gegevens bijelkaar gesprokkeld en daaruit een conclusie getrokken, wat ik dus vergeten ben op te schrijven.
Daarna werd er het huiswerk voor aankomende week aangekondigd en toen was het weekend!

Mario Elgazzar

Punkers ontwikkelde een mentaliteit die ervoor zorgde dat de massacultuur afgebroken werd. Dit werd gezien als een creative vernietiging, de massacultuur werd hervormd. Het gaf ons meer kijk op de mogelijkheden, zoals het “zelf ontwikkelen” van muziek bijvoorbeeld. Want alles wat we kunnen kopen moet ook te ontwikkelen zijn.

Tegenwoordig is dit alleen maar aangesterkt vanwege onze nieuwe technologieën zoals de computer. Het moedigt ons aan om veranderingen aan te brengen of iets zelf te ontwikkelen. Het is een gewoonte geworden, we houden immers van het gevoel om totale controle over onze acties te hebben.

In het hoofdstuk worden er een aantal voorbeelden gegeven. Zo was het vroeger tijdens concerten dat niet iedereen echt mee kon feesten, luisteren was geen probleem maar van echt meedoen was geen sprake. Op de podium komen mocht niet en je werd op afstand gehouden. De punkers veranderde dit enorm zij waren tegen deze gewoontes. Punk zorgde ervoor dat deze vormen van onderscheid zich niet meer afspeelde tijdens concerten. Iedereen mag zich uitleven en meedoen dit zorgde ook voor meer enthousiasme onder het publiek.

Bedrijven zagen dit en speelde hier meteen op in. Uit verschillende slogans kon je dit terug vinden zoals bij Sony “ga iets creëren” en Apple met “think different”. Zij waren natuurlijk gewoon op winst uit maar zo werd dat niet gezien bij de Punkers. De punks waren blij dat bedrijven hun bericht wouden overbrengen, je gaat natuurlijk niet meteen iets creëren wanneer je bij Sony consumeert.

De kleine ondernemer met een sterk bericht groeide sterk terwijl de grote commerciële bedrijf dankzij de “DIY-mentaliteit”  ten onder ging. We kregen meer zelf dunk en besloten te ondernemen. Zo werd de consument meer gerespecteerd, zoals we dat nu kennen. De klant is immers koning en een product kent strengere eisen in verband met een gekozen doelgroep. De uitspraak “doe het zelf” verteld ons dat wij niet meer hoeven te wachten op de oplossingen van onze massacultuur, wij kunnen dit zelf doen.

Robin van Vuure