Literatuur – Richard de Boer “De cache van een dagje winkelen”
De cache van een dagje winkelen
De RFiD-chip wordt van alle kanten belicht in het artikel van Richard de Boer. Zo begint de schrijver met de uitleg van de RFID chip en wat de voor en nadelen zouden kunnen zijn, dit doet hij aan de hand van een voorbeeld. De OV chipkaart is een universeel vervoersbewijs dat gebruikt word in de bus, tram, metro en trein. Geen geklooi met verschillende kaartjes meer maar gewoon zo’n OV chipkaart. Er zit natuurlijk ook een nadeel aan de chipkaart, want het is namelijk mogelijk om persoonlijke gegevens te vergaren als je een beetje weet hoe zo’n ding kan hacken. Het College Bescherming Persoonsgegevens is hier tegen gaan protesteren zonder resultaat. Toen dit in de gevangenis werd geïntroduceerd werd er opeens minder geklaagd, want gevangenen hebben natuurlijk geen privacy nodig, hé?
Vervolgens gaat de Boer verder met de technische aspecten van de chip. Hoe het werkt en wat voor soorten RFID-chips er zijn en dergelijke. Al gauw wordt er gesproken over de toepassingen die de RFID-chip bied en wat er zou kunnen gebeuren volgens kenners. Die denken dat de fysieke omgeving een soort van tastbare interface wordt waarbij de RFID chip de lijm is voor de samenhang. De Electronic Product Code is de meest geaccepteerde RFID-standaard in de wereld, alhoewel we nog lang niet klaar zijn voor massale RFID integratie in producten. Dit kunstje kost rete veel geld en is zeker niet de meest efficiënte technologie voor elk doel.
Na een aantal voorbeelden van het gebruik en de toekomst van de chip, gaat de Boer verder over privacy. Dat het makkelijk zou zijn om een profiel aan te kunnen maken van personen die zo’n chip bij zich hebben. Je heb alleen wat chips en RFID-readers nodig en hupsakee je heb zo een profieltje van iemand te pakken. Een kledingfabrikant genaamd Benetton had zo’n gevalletje van onverantwoord RFID-chips gebruiken, alleen omdat ze de logistiek wilden stroomlijnen, het moet niet gekker worden! Na een grote publiekscampagne zag Benetton af van de RFID-chips, je moet natuurlijk wel een imago omhoog houden.
Het schijnt dus een ‘piece of cake’ te zijn om die RFID-chips te hacken. Dit geeft de hackers dus een mogelijkheid om persoonlijke informatie vrij te geven van de gehackte persoon. Desondanks al die enge verhalen over privacy schending en hackers gaat de samenleving de OV chipkaart klakkeloos accepteren. Uit onderzoeken bleken zelfs dat een erg groot deel van de mensen niet eens weten wat en RFID-chip is. Volgens Schermer bestaat er geen privacy meer in twintig jaar, omdat het gedrag van technologie de acceptatie steeds makkelijker doet opschuiven.
De kwetsbaarheden van de RFID-chips zijn nog helemaal niet ik kaart gebracht meld Irma Van Der Ploeg. Een Europees onderzoeksproject Safeguards in a World of Ambient Intelligence (SWAMI) heeft al enkele kwetsbaarheden en bedreigingen van de RFID-chips nar buiten gebracht.
1) De toenemende complexiteit van computersystemen vereist steeds hogere kennisniveau‘s en veiligheidsmechanismes.
2) Een gebrek aan transparantie in een wereld van onzichtbare connectiviteit zorgt voor gevoelens van onzekerheid en wantrouwen onder burgers.
3) Er ontstaat een groeiende digitale kloof tussen geprivilegieerde burgers die meegaan met nieuwe technologische ontwikkelingen en burgers die dat niet kunnen of niet willen.
Zo zie je maar hoe een goed idee grote gevaren met zich mee brengt. Of we eraan kunnen ontsnappen is nog maar de vraag. Filosoof Cecile Crutzen ziet een uitweg. Het kunnen afsluiten en selectief deelnemen om zo lang houdbare data sporen te vermijden. “Het recht om je volledig uit het publieke leven terug te trekken in het privédomein.”
Wat wordt het? Een geweldige uitvinding om ons leven makkelijker te maken? of wordt dit een schending van de privacy? We zullen maar af moeten wachten. De OV-chipkaart zal een goede bodem leggen voor deze vragen, laten we afwachten wat er gebeurd.
Mario Elgazzar
